Recap: Marathon Amsterdam

Recap: Marathon Amsterdam

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover: de marathon van Amsterdam. Een wedstrijd waar ik de afgelopen 20 weken naar toe heb gewerkt en veel voor heb getraind. Een wedstrijd waar ik onwijs veel zin in had maar ook heel erg nerveus voor was. Ik had namelijk een nogal ambitieus doel gesteld en was er op gebrand om deze te halen. De dood of de gladiolen! Lees je mee?

De ochtend
Om 6:30 stond de wekker en ik werd lekker wakker. Gelukkig een goede nacht gehad! Wel was de spanning meteen goed voelbaar. Ontbijtje ging er wat lastig in. Om 7:30 stond Gertjan voor de deur en kon de reis naar Amsterdam beginnen! De marathon komt steeds dichterbij..Het startvak
In het startvak was het al best druk. Ik besloot om nog even naar een dixi te gaan en zou Gertjan weer meeten bij een bepaald punt. Maar bij de dixi’s was het zo enorm druk dat ik pas om 9:30 aan de beurt was. En om 9:30 ging ook het startschot van de marathon. Gelukkig stond ik in het vierde startvak dus had ik nog wel even tijd. Maar toen ik van de dixi af kwam was het startvak al zo volgelopen dat ik Gertjan nergens meer zag. Oké knop om en dus alleen lopen.

De wedstrijd– Start tot de Amstel
Om 9:40 mocht ik los! We liepen vanuit het Olympisch stadion richting het Vondelpark. Ik liep iets te snel maar verlangzamen lukte me niet en koste veel energie. Dan maar in deze lekkere tred blijven en doorlopen. Na 4 kilometer liepen we onder het Rijksmuseum door, zo vet! Mijn vrienden zouden hier staan maar ik zag ze niet. Op naar het volgende punt dan waar ik ze zou zien. Bij 7 kilometer stonden ze er opeens! Super leuk. Op 12,5k zou ik ze weer zien dus daar kon ik direct weer naar toe leven. Daar zag ik ze en zag ik ook een aantal mensen van atletiek staan. Heel leuk. Ook kreeg ik hier mijn eerste flesje water.

– De Amstel
Hierna was het op naar de Amstel! Super mooi gebied maar wel veel van hetzelfde haha. Ook waaide het hier redelijk hard en kon ik weinig mensen vinden die mijn tempo liepen om achter te verschuilen. Maar gewoon doorgaan dan. Intussen zag ik aan de andere kant van de Amstel de snelle mannen alweer op de terugweg. Gelukkig mocht ik na een aantal kilometer zelf ook weer via de andere kant van de Amstel terug lopen. Ik merkte wel dat dit stuk me onwijs veel energie had gekost. Ik liep hier ook onder de halve marathon boog door. Deze kwam ik netjes door in 1:57:43. Ook wat marge opgebouwd voor het geval ik nog wat in zou zakken! – Tot 30 kilometer
Gelukkig was het stuk na de Amstel rond 25 kilometer afgelopen. Dit stuk had me, zoals ik al zei, enorm veel energie gekost. Op 26 kilometer stonden mijn vrienden weer met waterflesje nummer 2. Ik schreeuwde even dat ik het kut (excuse my French) vond en rende gauw weer door. Rond de 29 kilometer stonden er nog wat mensen aan te moedigen van atletiek en rende ik nog steeds! Al vond ik het nu wel echt pittig en heel erg zwaar.– Vanaf 30 kilometer (nu begint het pas écht)
Mijn benen deden intussen echt best veel pijn en ik wilde zo enorm graag gaan wandelen. Op 32 kilometer stonden schermen waarop filmpjes van het thuisfront werden afgespeeld, hier keek ik dus enorm naar uit. Maar ik zag helaas geen filmpjes dus maar weer door. Ik dacht echt elke kilometer aan stoppen en wandelen maar ik wist wel dat, dat het niet beter ging maken. Op 36 kilometer (bij een hele heftige brug) stonden mijn vrienden dan nog een keer. Laatste flesje water en aanmoedigingen en door. Al vrij snel kwam ik weer in het Vondelpark en wist ik dat ik er bijna was (ook al voelde het nog als een eeuwigheid). Het Vondelpark uit en 2 bochten om en daar was ‘ie dan: het Olympisch Stadion met de finish. Ik wist dat ik het ging halen en een euforisch gevoel overviel me. Nog wat versnellen (lukte niet meer) en gauw naar de finish. Na de finish
YES IK HEB HET GEHAALD! Ik zie mensen huilen maar ik hoef (nog) niet te huilen. Wel ben ik helemaal in extase en zoooo blij. Blij dat het erop zit en dat ik mijn doelen heb gehaald: niet wandelen en onder de 4 uur. Als mijn vrienden me hebben gevonden word ik getrakteerd op bier en een confettidouche. Beter dan dit wordt het vandaag niet meer. Mijn benen zijn kapot maar ik ben zo enorm blij en trots dat het allemaal niks meer uit maakt. Liefs Jessica

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *