Halve Marathon Utrecht – recap (Yannick)

Toen Jessica me vroeg om te schrijven op haar blog twijfelde ik even. Ik vind het wel spannend. Vooral omdat ik niet zo gek veel heb met schrijven. Maar zoals je nu misschien al door hebt; ik heb het toch gedaan. Voor alles een eerste keer!

Laten we beginnen bij het begin, de weken voor de race.
Ik was in de weken voorafgaand aan de wedstrijd zeker niet zenuwachtig. We zijn begonnen met trainen op de baan en mijn conditie was zelfs na een weekje ziek zijn (en helaas drie keer niet trainen) best prima. Ik had er wel vertrouwen in dat alles goed zou komen. Tot het moment dat Jessica ineens haar knie bezeerde en ze niet meer mee kon doen. Oh-oh.. Wat nu?! Het zag er naar uit dat ik de wedstrijd alleen moest gaan lopen en ik vond het maar niks. Altijd samen trainen en dan moet je ineens je langste afstand ooit in je eentje uitlopen. Ik had ook geen smoes om niet te lopen want er zouden mensen komen kijken, dus ik moest me er maar overheen zetten.

De dag van de race
Héél vroeg in de ochtend (vond ik dan) ging de wekker af, want Jessica ging de 5km wedstrijd lopen en ik had toegezegd om mee te gaan. Eenmaal aangekomen bij de Uithof kwamen we tot de conclusie dat de weer-app gelijk had, het waaide flink! Geen geruststelling voor mijn halve marathon. Voordat mijn wedstrijd begon had ik nog een uurtje of twee-en-half om lekker zenuwachtig te worden, wat zijn hoogtepunt bereikte in het startvak. We zouden om 12:15 van start gaan, maar omdat ik in startvak G stond (de marathonlopers mochten eerst van start) duurde het nog wel een kwartiertje voor ik daadwerkelijk kon gaan lopen. Over warm worden hoefde ik me geen zorgen te maken aangezien ik stond te springen en te dansen in een poging om mijn zenuwen in bedwang te houden. Mijn doel was 2:00 maar voor 2:05 zou ik tekenen. Het moment was eindelijk daar.

START!
Vanaf het startschot was mijn hartslag al veel hoger dan deze in alle trainingen was geweest, dus ik wist dat daar teveel op focussen een slecht idee was. De eerste 2 kilometers was ik druk bezig met mezelf afremmen omdat ik veel te hard van start ging. Toen ik eenmaal mijn tempo te pakken had en de zenuwen onder controle waren kwam de realisatie: ik moet nog 19.1km! Als dat maar goed gaat..

5KM
Ik liep nog steeds te hard, maar ik had het gevoel dat daar niets meer aan ging veranderen, daarom probeerde ik te focussen op mijn ademhaling, hoe vaak mijn voeten de grond raakten en of ik rechtop liep. De eerste drankpost was geweest en het ging eigenlijk wel goed! Dus nu begon ook het plezier eindelijk te komen.

6KM
Het filmpje spreekt voor zich!

10KM
Ik was blij toen mijn horloge 10km aangaf. Toen dacht ik: bijna op de helft! Omkeren is bijna net zo ver als doorlopen. Wel ging ik nog steeds te hard. Mijn hartslag zat zo’n 10 slagen boven het gewenste en mijn energievoorraad ging snel leeg. Ik moest sneller gels en snoepjes nemen dan normaal, anders stond de man met de hamer op me te wachten. Hoe ga ik dit nog 11km volhouden?

14KM
Ik wist dat ik op dit punt beloond zou worden met het gejuich van familie en vrienden. Ik zag ze al van veraf staan. Alsof het zo moest zijn, want ik zat er helemaal doorheen. Dit moment heeft de wedstrijd gered denk ik. Geen wonder dat ik er bijna van moest huilen. Het lopen ging weer goed en ik wist wel dat uitlopen hoe dan ook ging lukken. De kilometers die erop volgden gingen prima en ik liep alsof ik het elke dag zo deed.

18KM
Het stuk tussen 14 en 18km was een lus door Bunnik. Dat was handig, want dat betekende dat ik mijn lieve toeschouwers weer tegemoet liep! Alles begon pijn te doen en hun gejuich was de laatste motivatie die ik nodig had om vol te houden. De buffer die ik had opgebouwd in de voorafgaande kilometers bezorgde me nu gemoedsrust dat het doel onder de 2:00 haalbaar was.

FINISH
Waar de wind bij de start recht in mijn gezicht blies had ik hem nu gelukkig mee. Ik zag de finishboog, maar voor dat ik er was kwam ik nog een bekende tegen langs de kant: mijn nicht stond op me te wachten, hoe leuk! Het laatste stukje perste ik alles eruit wat er nog in zat en toen ik eindelijk kon stoppen met rennen was ik zó opgelucht. Wat een dag..

Mijn finishtijd: 1:58:47.

Dankjewel voor het lezen en misschien tot een volgende keer!

Yannick

3 gedachten over “Halve Marathon Utrecht – recap (Yannick)”

  1. Na het lezen van je blog dringt pas tot me door hoe belangrijk mijn rol als supporter was ☺️. Durf je Amsterdam aan zonder mij?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *